Alfons Maria Buchholz

Alfons Maria Buchholz (*18.12.1874 w Knopinie/de:Knopen, +1.7.1957 w Gerlachsheim, Badenia-Wirtembergia, RFN) był proboszczem parafii Św. Apostołów Piotra i Pawła w Lidzbarku Warmińskim.

Urodził się w rodzinie Pauliny Poetsch i Johanna Buchholza w Knopinie koło Dobrego Miasta. Po zdobyciu matury w 1895 studiował teologię w seminarium warmińskim w Braniewie. Święcenia kapłańskie otrzymał we Fromborku z rąk Biskupa Andreasa Thiela, którego referentem został po niewielu latach pobytu w Neuteich i Królewcu jako wikariusz. Po kilku latach w Elblągu i Kętrzynie został powołany na proboszcza fary lidzbarskiej w 1920 roku, gdzie pracował przez 17 lat.

27. maja 1937 po procesji na Boże Ciało i zamieszkach związanych z aresztowaniem katolickiej młodzieży niosącej chorągwie został on przesłuchiwany przez Gestapo wraz z wikariuszami Joannes Jordan, Walter Hippel i Hugo Szinczetzki. Skazany przez sąd w Królewcu spędził w Sztumie trzy lata w więzieniu po czym wydalony został z Prus Wschodnich. Pracował jako Kapelan Szpitalny we Wrocławiu. Po zakończeniu Drugiej Wojny został opiekunem w Domu Przepędzonych w Miltenberg w Bawarii.

Zasługi dla miasta Lidzbarka

Zamek

Jako współpracownik Biskupa starał się o renowację zamku (ówczas w posiadaniu biskupa). W tym celu założył w 1925 stowarzyszenie odbudowy zamku. Restauracja średniowiecznego wystroju trwała od 1928 do 1944 (do 1936 przez Karla Hauke). Założyciele stowarzyszenia zostali uwiecznieni w kapsule czasu w wierzy obronnej zamku. Okopano w tych latach częściowo zamek i usunięto drzewa i zarośla, wyremontowano przedzamcze i oddano jedno z jego skrzydeł do użytku jako schronisko dla wędrowców. Zamek zyskał nie tylko swój średniowieczny wygląd (wewnątrz i na zewnątrz) - szczególnie po przebudowie i dziesiątkach lat użytkowania jako dom dziecka - ale stał się on również w świadomości mieszkańców i urzędników cennym zabytkiem. Inne pomieszczenia zostały oddane do użytku dla katolickiego centrum pastoralno-kulturowego pod opieką księdza dr. Josepha Lettau. Po tyw. Wydarzeniach Lidzbarskich w 1939 (Boże Ciało) Akcja Katolicka i inne organizacje katolickie, które istniały od czasów tzw. Republiki Weimarskiej i stanowiły część demokracji Niemiec zostały zabronione i zamknięte.

Cmentarz

Kaplica zdjęcia Jezusa z krzyża (pieta) na cmentarzu (część tamtejszej drogi krzyżowej)

Na południe od kościoła Św. Apostołów Piotra i Pawła za nowym wówczas mostem Kopernika i na końcu ciągnącej się od tamtąd ulicy Copernicus-Straße założono w miejscu byłych ogrodów biskupich biskupa Krasickiego nowy cmentarz. Pomysłodawcą i inicjatorem tego ponad dwuhektarowego cmentarza w formie parku był również A. M. Buchholz. Oranżeria służyła jako dom pogrzebowy. Wybudowano die bramy, obwiedziono ogrodzeniem i zamówiono w Monachium u Drexlera drogę krzyżową, która prowadziła na wzgórze (Kalwaria) i z niej w dół przez kapliczkę z pietą do grobu na samym dole małęj doliny.

Dom Starców

budyek domu opieki z 1935 roku

Po drugiej stronie Łyny na południe od kościoła farnego stworzono z pomysłu Sióstr Katarzynek i księdza Buchholza dom opieki nad osobami w podeszłym wieku. Siostra Cassilda została kierowniczką tego w 1935 roku wybudowanego ośrodka, który stał się również miejscem kształcenia dziewcząt w opiece i kuchni.