Alfons Maria Buchholz: Różnice pomiędzy wersjami
| (Nie pokazano 2 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika) | |||
| Linia 1: | Linia 1: | ||
'''Alfons Maria Buchholz''' (*18.12.1874 w Knopinie/de:Knopen, +1.7.1957 w Gerlachsheim, Badenia- | '''Alfons Maria Buchholz''' (*18.12.1874 w Knopinie/de:Knopen, +1.7.1957 w Gerlachsheim, Badenia-Wirttembergia, RFN) był proboszczem parafii Św. Apostołów Piotra i Pawła w Lidzbarku Warmińskim. | ||
Urodził się w rodzinie Pauliny Poetsch i Johanna Buchholza w Knopinie koło Dobrego Miasta. Po zdobyciu matury w 1895 studiował teologię w seminarium warmińskim w Braniewie. Święcenia kapłańskie otrzymał we Fromborku z rąk Biskupa Andreasa Thiela, którego referentem został po niewielu latach pobytu w Neuteich i Królewcu jako wikariusz. Po kilku latach w Elblągu i Kętrzynie został powołany na proboszcza fary lidzbarskiej w 1920 roku, gdzie pracował przez 17 lat. | Urodził się w rodzinie Pauliny Poetsch i Johanna Buchholza w Knopinie koło Dobrego Miasta. Po zdobyciu matury w 1895 studiował teologię w seminarium warmińskim w Braniewie. Święcenia kapłańskie otrzymał we Fromborku z rąk Biskupa Andreasa Thiela, którego referentem został po niewielu latach pobytu w Neuteich i Królewcu jako wikariusz. Po kilku latach w Elblągu i Kętrzynie został powołany na proboszcza fary lidzbarskiej w 1920 roku, gdzie pracował przez 17 lat. | ||
| Linia 6: | Linia 6: | ||
== Zasługi dla miasta Lidzbarka == | == Zasługi dla miasta Lidzbarka == | ||
[[Plik:Zamek Wysoki.jpg|200px|thumb|left|Główna część zamku]] | |||
[[Plik:Plac na cmentarzu.jpg|100px|thumb|right|Plac na cmentarzu]] | |||
=== Zamek === | === Zamek === | ||
Jako współpracownik Biskupa starał się o renowację zamku (ówczas w posiadaniu biskupa). W tym celu założył w 1925 stowarzyszenie odbudowy zamku. Restauracja średniowiecznego wystroju trwała od 1928 do 1944 (do 1936 przez Karla Hauke). Założyciele stowarzyszenia zostali uwiecznieni w kapsule czasu w wierzy obronnej zamku. Okopano w tych latach częściowo zamek i usunięto drzewa i zarośla, wyremontowano przedzamcze i oddano jedno z jego skrzydeł do użytku jako schronisko dla wędrowców. Zamek zyskał nie tylko swój średniowieczny wygląd (wewnątrz i na zewnątrz) - szczególnie po przebudowie i dziesiątkach lat użytkowania jako dom dziecka - ale stał się on również w świadomości mieszkańców i urzędników cennym zabytkiem. Inne pomieszczenia zostały oddane do użytku dla katolickiego centrum pastoralno-kulturowego pod opieką księdza dr. Josepha Lettau. Po tyw. Wydarzeniach Lidzbarskich w 1939 (Boże Ciało) Akcja Katolicka i inne organizacje katolickie, które istniały od czasów tzw. Republiki Weimarskiej i stanowiły część demokracji Niemiec zostały zabronione i zamknięte. | |||
[[Plik:Pieta na cmentarzu.jpg|100px|thumb|right|Kaplica zdjęcia Jezusa z krzyża (pieta) na cmentarzu (część tamtejszej drogi krzyżowej)]] | |||
[[Plik:"Kalwaria".jpg|100px|thumb|left|Stacja drogi krzyżowej na wgórzu]] | |||
=== Cmentarz === | === Cmentarz === | ||
Na południe od kościoła Św. Apostołów Piotra i Pawła za nowym wówczas mostem Kopernika i na końcu ciągnącej się od tamtąd ulicy Copernicus-Straße założono w miejscu byłych ogrodów biskupich biskupa Krasickiego nowy cmentarz. Pomysłodawcą i inicjatorem tego ponad dwuhektarowego cmentarza w formie parku był również A. M. Buchholz. Oranżeria służyła jako dom pogrzebowy. Wybudowano die bramy, obwiedziono ogrodzeniem i zamówiono w Monachium u Drexlera drogę krzyżową, która prowadziła na wzgórze (Kalwaria) i z niej w dół przez kapliczkę z pietą do grobu na samym dole małęj doliny. | Na południe od kościoła Św. Apostołów Piotra i Pawła za nowym wówczas mostem Kopernika i na końcu ciągnącej się od tamtąd ulicy Copernicus-Straße założono w miejscu byłych ogrodów biskupich biskupa Krasickiego nowy cmentarz. Pomysłodawcą i inicjatorem tego ponad dwuhektarowego cmentarza w formie parku był również A. M. Buchholz. Oranżeria służyła jako dom pogrzebowy. Wybudowano die bramy, obwiedziono ogrodzeniem i zamówiono w Monachium u Drexlera drogę krzyżową, która prowadziła na wzgórze (Kalwaria) i z niej w dół przez kapliczkę z pietą do grobu na samym dole małęj doliny. | ||
Aktualna wersja na dzień 17:00, 1 sty 2026
Alfons Maria Buchholz (*18.12.1874 w Knopinie/de:Knopen, +1.7.1957 w Gerlachsheim, Badenia-Wirttembergia, RFN) był proboszczem parafii Św. Apostołów Piotra i Pawła w Lidzbarku Warmińskim.
Urodził się w rodzinie Pauliny Poetsch i Johanna Buchholza w Knopinie koło Dobrego Miasta. Po zdobyciu matury w 1895 studiował teologię w seminarium warmińskim w Braniewie. Święcenia kapłańskie otrzymał we Fromborku z rąk Biskupa Andreasa Thiela, którego referentem został po niewielu latach pobytu w Neuteich i Królewcu jako wikariusz. Po kilku latach w Elblągu i Kętrzynie został powołany na proboszcza fary lidzbarskiej w 1920 roku, gdzie pracował przez 17 lat.
27. maja 1937 po procesji na Boże Ciało i zamieszkach związanych z aresztowaniem katolickiej młodzieży niosącej chorągwie został on przesłuchiwany przez Gestapo wraz z wikariuszami Joannes Jordan, Walter Hippel i Hugo Szinczetzki. Skazany przez sąd w Królewcu spędził w Sztumie trzy lata w więzieniu po czym wydalony został z Prus Wschodnich. Pracował jako Kapelan Szpitalny we Wrocławiu. Po zakończeniu Drugiej Wojny został opiekunem w Domu Przepędzonych w Miltenberg w Bawarii.
Zasługi dla miasta Lidzbarka
Zamek
Jako współpracownik Biskupa starał się o renowację zamku (ówczas w posiadaniu biskupa). W tym celu założył w 1925 stowarzyszenie odbudowy zamku. Restauracja średniowiecznego wystroju trwała od 1928 do 1944 (do 1936 przez Karla Hauke). Założyciele stowarzyszenia zostali uwiecznieni w kapsule czasu w wierzy obronnej zamku. Okopano w tych latach częściowo zamek i usunięto drzewa i zarośla, wyremontowano przedzamcze i oddano jedno z jego skrzydeł do użytku jako schronisko dla wędrowców. Zamek zyskał nie tylko swój średniowieczny wygląd (wewnątrz i na zewnątrz) - szczególnie po przebudowie i dziesiątkach lat użytkowania jako dom dziecka - ale stał się on również w świadomości mieszkańców i urzędników cennym zabytkiem. Inne pomieszczenia zostały oddane do użytku dla katolickiego centrum pastoralno-kulturowego pod opieką księdza dr. Josepha Lettau. Po tyw. Wydarzeniach Lidzbarskich w 1939 (Boże Ciało) Akcja Katolicka i inne organizacje katolickie, które istniały od czasów tzw. Republiki Weimarskiej i stanowiły część demokracji Niemiec zostały zabronione i zamknięte.
Cmentarz
Na południe od kościoła Św. Apostołów Piotra i Pawła za nowym wówczas mostem Kopernika i na końcu ciągnącej się od tamtąd ulicy Copernicus-Straße założono w miejscu byłych ogrodów biskupich biskupa Krasickiego nowy cmentarz. Pomysłodawcą i inicjatorem tego ponad dwuhektarowego cmentarza w formie parku był również A. M. Buchholz. Oranżeria służyła jako dom pogrzebowy. Wybudowano die bramy, obwiedziono ogrodzeniem i zamówiono w Monachium u Drexlera drogę krzyżową, która prowadziła na wzgórze (Kalwaria) i z niej w dół przez kapliczkę z pietą do grobu na samym dole małęj doliny.
Dom Starców
Po drugiej stronie Łyny na południe od kościoła farnego stworzono z pomysłu Sióstr Katarzynek i księdza Buchholza dom opieki nad osobami w podeszłym wieku. Siostra Cassilda została kierowniczką tego w 1935 roku wybudowanego ośrodka, który stał się również miejscem kształcenia dziewcząt w opiece i kuchni.
